· 

Gedragsregels en etiquette bij ziekte

 

Hiermee bedoel ik niet de verplichtingen die je als werknemer tegenover je werkgever en de overheid hebt als je ziek bent. 

Net zoals iedereen weet ik dat je als werknemer actief mee moet werken aan re-integratie en dat werkgever en nemer zich moeten houden aan de regels en verplichtingen van de wet poortwachter. 

 

Maar er zijn meer regels, gedragscodes en gedragingen waar je aan moet voldoen als je ziek wordt. 

Net als vele anderen heb ik er nooit bij stilgestaan dat er gedragsregels cq etiketten in de gezondheidszorg zijn. Op het moment dat je ziek bent word je er echter wel mee geconfronteerd. 

Het lastige is dat je deze richtlijnen nergens kunt vinden ook niet op internet. 

 

Op het internet vind je overigens wel de term: ‘spelregels bij ziekteverzuim’. 

Alsof ziek zijn een spel is dat je speelt.  

Als je ziekte herkenbaar is, zoals bijvoorbeeld een ontsteking van de blindedarm, dan is het voor iedereen duidelijk dat je niet kunt werken als je wordt geopereerd.

 

Maar als er aan de buitenkant niets te zien is en je bent burn-out of hebt PTSS dan wordt het een stuk lastiger.  

Dan maak je grote kans dat er een stigmatiserend label op je wordt geplakt waarop jij je gedrag moet aanpassen. 

Het lastige is dat niemand je vertelt dat als je een negatief label meekrijgt, je zowel je gedrag als je kleding moet aanpassen.  

Doe je dat niet dan kan dat grote gevolgen hebben voor je behandeling, inkomen en dus de rest van je leven.  

 

Tijdens mijn ziekte heb ik gemerkt dat een algemene gebruiksaanwijzing of het kennen van de gehanteerde regels handig was geweest. 

Zowel bij de bedrijfsarts als de verzekeringsarts van het UWV was in mijn geval hun label of etikettering belangrijker dan ik als patiënt.  

 

Na het volgen van een aantal EMDR sessies vind de bedrijfsarts dat ik weer aan het werk kan. Hij vraagt niet hoe het gaat, luistert niet naar wat ik zeg als ik vertel dat verdere behandeling nodig is. 

Als ik aangeef dat ik zo verschrikkelijk moe ben dat ik ’s middags moet slapen gelooft hij me niet en zegt letterlijk dat ik dat maar af moet bouwen.

 

Hij kijkt niet verder dan mijn voordeur, niet verder dan wat hij ziet. 

Ik zie er goed uit zegt hij, ik draag immers een zomerjurk, dus ik kan wel weer aan het werk.  

Hoe weet ik nou dat je geen jurk aan moet trekken als je niet werkt, ook al is het zomer? 

Dat ik mij blijkbaar anders voor moet doen dan ik ben?   

Ik word afgerekend op mijn uiterlijk, net zoals dat steeds gebeurde bij mijn verbrande kinderen.

 

Zijn opstelling heeft grote gevolgen. Met zijn handelswijze raakt hij verschillende cruciale punten van mijn PTSS waardoor ik volledig blokker. 

In paniek ren ik de spreekkamer uit en stap hevig overstuur in mijn auto. 

Als ik op de snelweg een vrachtauto inhaal denk ik: neem ik de vrachtauto of de vangrail….. 

 

Anderhalf jaar later gebeurt bij de verzekeringsarts van het UWV ongeveer hetzelfde. Ook bij haar zit ik met openvizier en beantwoord haar vragen zo goed mogelijk. 

In plaats van een gesprek vind er een kruisverhoor plaats waar ik erg overstuur van raak. 

Voor haar is dat niet genoeg. Door de vragen die ze stelt wroet ze willens en wetens diep in mijn open wonden.  

Alles wat ik vertel lijkt ze ongeloofwaardig te vinden. 

Als klap op de vuurpijl zegt ze dat ik mij goed genoeg voel om oorbellen in te doen.  

 

Alweer word ik afgerekend op mijn uiterlijk. 

Nu krijg ik een paniek aanval voor de neus van de verzekeringsarts. Voor mij een dieptepunt. 

Mijn partner neemt verontwaardig het gesprek over omdat ik geen woord meer uit kan brengen. Ik schaam me dood. 

 

De dagen erna voel ik me rot en slaap ik slecht. 

Ik ben boos dat deze arts mij willens en wetens naar beneden heeft getrokken, diep het moeras van mijn PTSS in. Ze heeft mij bewust geraakt waar ik het kwetsbaarst ben. 

De toename van mijn paniekaanvallen heeft niet alleen gevolgen voor mij, maar ook voor mijn partner.  

Ik laat het er niet bij zitten en stuur haar een boze mail waarin ik vertel wat haar ondervraging en opmerking over mijn uiterlijk met mij heeft gedaan.  

 

Nu begrijp ik dat je je als patiënt met een geestelijke aandoening niet netjes moet kleden. 

Niet met openvizier het gesprek in moet gaan. Dat je je blijkbaar anders voor moet doen dan je bent.  

Maar dat ben ik niet van plan. Ik ben die ik ben, kan en wil me niet (meer) anders voordoen dan ik ben. En ja ook dat heeft te maken met mijn PTSS.

 

Ik ben wel nieuwsgierig of iemand de volledige gebruiksaanwijzing kent.

Reactie schrijven

Commentaren: 0