Na het lichaam dat blokkeert
en de schaamte die daarop volgt,
blijft één vraag over:
Kan het anders worden?
Hoop is geen grote sprong.
Het is een kleine verschuiving.
Hoop is geen wonder.
Het is geen knop.
Geen doorbraak.
Geen magisch moment waarop alles ineens weer werkt.
Hoop is subtiel.
Misschien wordt het nooit meer zoals vroeger.
Misschien wordt het anders.
Maar anders betekent niet minder.
Een lichaam dat trauma heeft gedragen
is geen gebroken lichaam.
Het is een lichaam dat heeft overleefd.
En wat heeft overleefd,
kan ook opnieuw leren.
Niet in één nacht.
Niet door forceren.
Niet door harder je best te doen.
Maar door zachter te worden.
Veiligheid bouwen
Door je lichaam niet langer te zien als tegenstander.
Maar als een systeem
dat je ooit beschermd heeft
en nu langzaam mag ontdekken
dat het veilig is.
Overgave begint niet bij loslaten.
Overgave begint bij veiligheid.
En veiligheid bouw je.
Adem voor adem.
Aanraking voor aanraking.
Gesprek voor gesprek.
Moment voor moment.
Er komt een dag
dat je merkt dat je iets minder gespannen bent.
Dat je adem niet stokt.
Dat je lichaam niet direct in de rem schiet.
Dat je aanwezig blijft.
Misschien is het klein.
Misschien is het niet perfect.
Maar het is anders dan eerst.
Dat is geen toeval.
Dat is herstel.
Herstel is niet dat je teruggaat naar wie je was.
Het is dat je vooruitgaat met wat je hebt meegemaakt.
Dat je lichaam niet langer alleen bescherming kent,
maar ook vertrouwen.
Niet ineens.
Maar beetje bij beetje.
Je bent niet terug bij af
als het soms weer schuurt.
Je bent onderweg.
En onderweg zijn
is ook beweging.
Er is niets mis met jouw verlangen.
Er is niets mis met jouw lichaam.
Het leert.
En wat kan leren,
kan veranderen.
En wat kan veranderen,
kan weer genieten.
Hoop begint bij begrijpen.
Begrijpen wat je zenuwstelsel doet.
Begrijpen waarom je lichaam beschermt.
Begrijpen dat het geen falen is.
Begrijpen breekt open.
Het haalt de druk eraf.
Het geeft lucht.
En in die lucht
kan heling haar werk doen.
Misschien is dat wel de diepste vorm van herstel:
dat je jezelf eindelijk niet meer hoeft te bevechten.
Je lichaam was nooit je vijand.
Het wachtte alleen op begrip.
Als dit iets in je heeft geraakt,
blijf er niet alleen mee rondlopen.
Dit is een gesprek dat gevoerd mag worden.
Met jezelf.
En met degene die jou willen begrijpen.
Misschien heeft deze reeks iets in beweging gezet.
Als je daar woorden aan wilt geven of verder wilt praten, kun je me bereiken via het contactformulier.
Ik weet hoe waardevol het is wanneer dit onderwerp niet langer in stilte blijft.